Lübnan’ın Arsal kasabasında büyüyen görsel sanatçı Zina el-Huceyri, doğadan topladığı malzemeleri ve savaşın geride bıraktığı yıkıntı parçalarını kadın, hafıza ve direniş temalı sanat eserlerine dönüştürüyor. Lübnan Üniversitesi’nde güzel sanatlar ve fizik eğitimi alan genç sanatçı, Rusya’da düzenlenen Uluslararası Gençlik Festivali kapsamındaki sanat sergisinde ülkesini temsil ederek savaştan etkilenen insanların sesi oldu.
Sokaklardan topladığı renkli taşları ve kömürü tablolarının ana unsuru haline getiren Huceyri, eserlerinde yalnızca estetik bir arayış gütmüyor; Beyrut’un güney banliyölerinde bombardımana uğrayan evlerin gerçek enkaz parçalarını ve kan izleri taşıyan taşları doğrudan tuvallerine yerleştirerek kolektif hafızayı canlı tutuyor.
Yıkıntılar arasından yükselen kadın ve çocuk simgesi
Sanatçının dikkat çeken eserlerinden “Varlığın İkonu”, kucağında bebeğiyle yıkıma rağmen toprağına ve evine tutunan bir anneyi tasvir ediyor. Tabloda yer alan kadın figürü savaştan sonra yeniden ayağa kalkma iradesini, çocuk geleceğe tutunmayı, tablonun zeminine yerleştirilen gerçek moloz taşları ise kaybedilen yuvaların somut tanıklığını simgeliyor.
Huceyri’nin çalışmaları aynı zamanda cezaevlerinden çıktıktan sonra toplumsal ön yargılarla mücadele etmek zorunda kalan kadın tutukluların haklarına odaklanıyor. Cezaevi sürecini ve mücadeleyi bir leke gibi gören yaklaşımlara karşı duran sanatçı, kadınların kendi davalarını savunma hakkını tuvallerine yansıtıyor.
Sessiz kalan dünyaya sanatsal eleştiri
Eserlerinde küresel toplumun savaşlara ve katliamlara karşı takındığı kayıtsız tavrı da eleştiren Huceyri, izleyiciyi yaşanan trajediler karşısında vicdani bir muhasebe yapmaya davet ediyor. Sanatçı, yıkımın yanı sıra anneannesinin geleneksel taş evi gibi Lübnan kültürel mirasının sıcak unsurlarını da tablolara dahil ederek hüznü ve kültürel bağı bir arada sunuyor.
Rusya’daki uluslararası sergide eserlerinin dünyanın farklı noktalarından gelen katılımcılarla buluşmasından onur duyduğunu belirten Huceyri; kömür, taş ve moloz kullanarak üretmeye devam etmenin savaşın yaralarını unutturmamak ve Lübnan kadınının kararlılığını dünyaya anlatmak için güçlü bir ifade biçimi olduğunu vurguluyor.
